گره خوردن یک گورستان دوطبقه

شعر برهنه در عکس، ستاره و زمان-سه

2007-03-23T16:28:00.000-07:00

راستا : حلقه ی مشترک بیانیه های منفرد دامنه : کمان گره خوردن در یک گورستان دوطبقهموضوع : شعر برهنه در عکس، ستاره و زمان-سهميهمانی چای، حسی سوزنی است از بينش استخوان در دوخت و دوزی از ريختچه های ژاپنی. ميهمانی چای پابند چيدمان خود است اما از درون جهت گريزاست.می گويم انتصاب کلمات بستر تازه می خواهد و ضعف اين متن در فقدان چنان بستر(عمل) ی است. استخوان را به آن شيوه ای که معرف سرايش اوست بايد رساند.

شعر برهنه در عکس، ستاره و زمان-دو

2007-01-02T08:41:00.000-08:00

راستا : حلقه ی مشترک بیانیه های منفرد دامنه : کمان گره خوردن در یک گورستان دوطبقهموضوع : شعر برهنه در عکس، ستاره و زمان-دواز مقدمه و سپس از یک چنین داریم: چشم اندازی از ادبیات غایی. غایت آغایی فارسی. در این افق تا حجم، بوده است متن هایی، که داعیه ی اروتیسم داشته اند. من این را می پذیرم چون اروتیسم در استخوان هم متصور است. تفسیر اروتیک را به بعد(و سواد) موکول می کنیم اما همین جا بگویم که این

شعر برهنه در عکس، ستاره و زمان- یک

2006-12-27T19:30:00.000-08:00

راستا : حلقه ی مشترک بیانیه های منفرد دامنه : کمان گره خوردن در یک گورستان دوطبقهموضوع : شعر برهنه در عکس، ستاره و زمان- یکاستخوان صراحت بیان ندارد اما مصر است در صراحت کلمه یا آسوده گی از قید زمان و مکان و مالکیت. تصویر این است : استخوان نمایش اختلال زبان است. حتا تا نامیدن اش که سخوان می شود: سخنی گسسته از واو. سخنی که نقص واو دارد اما آن قدر سخن می گسلد تا مذاب بیان بیرون بریزد . سخوان یعنی آن

شعر برهنه در عکس، ستاره و زمان- مقدمه

2006-12-24T15:36:00.000-08:00

راستا : حلقه ی مشترک بیان دامنه : کمان گره خوردن در یک گورستان دوطبقهموضوع : شعر برهنه در عکس، ستاره و زمان- مقدمهمن در سی و پنج میلیمتری زباله ها در جست وجوی زبان استخوانم. آنچه جمجمه ی شعر، بدون لب می خواند،ضمیروضمان ندارد و جا به جا در اشکال فراموش خوابیده، درجای خود بند و بلند نمی شود، نمی شود بلند خواند.با نگاهی به مالارمه می گویم استخوان حضوری میانی است برای شعر. میانه ی حضوری در شعر نه پس

از شجره طیبه

2006-11-30T22:45:00.000-08:00

(اگر بیماری قلبی دارید تنها نخوانید)همه جمع . يک کم جمع تر. آهان.چشمهام باز شددیدمیک شعر تویک شعر توی دستامراجع به خودمبا چشمهام باز شدسی و چهار سال پیشهفت سال قبل از تولدسال شصت و هفتسال پنجاه و هفتسال صد و هفتاد و هفتاز همین سالادانگار مادرم می دانستشش سال پس از آخرین تانگوبه دنیا خواهم آمدوقتی شجره تمام شد.وقتی شجره تمام شدقرار بودخودم آخری باشمو بعدمارلون براندو را دیدمتصمیم گرفتماین شعر (

«حتی/ آن چه می گويم/خواهد مرد *»

2006-08-02T02:44:00.000-07:00

نه هزار و هشتصد و پنجاه و پنج شنبه - صبحپاندای خوبم، سلامآخرين باری که نامه نوشتم مربوط می شود به پنج شش سال پيش و خيلی راحت برايت تعريف کنم، بيشتر تقصير پدرم شد که ديگر نامه ننوشتم. حالا اين جنايت اديپی را به خاطر تو مرتکب می شوم. دلم هم لک زده ببينم اين نامه نوشتن چه جوری است،حالا. شايد هم تقصير ورتر و گوته و توصيف نژاد نجيب اسب ها در بارت باشد. يک کمی هم، مال اين حرف ها شده ام، چون تو هم مقصری

تاريخ و جغرافيای مرتع

2006-04-23T10:49:00.000-07:00

...پ.ن. تاريخ و جغرافيای مرتع حذف شد دودل بودم.چشمم به در بود، قرمز بود. در از هم پاشيد

مرثيه های احمقانه

2006-03-01T07:11:00.000-08:00

برای حباب آبحبابی بودی روی آبعمرت ترکيد وهزار شاخه ی ياس از بوی تو گل دادبرای يک حبه قندکشيده بودیبه طول خط ريلتلق تلق چوب های زير هر مسافریمرد مرده بدون تو نمرده بودبرای راننده ای که از روبرو می آمد و وقتی به من رسيد از روبرويم گذشت.برای نه پس از شمردن دهآنگاهکه دوباره از آغازاز سرگرفتنی باشدپايانش تويیکه دوباره آغازشاز بعد تو بودهچه بانی بزرگیبرای يک ديوار از نو رنگ زده بودیبرای بستنی که خورده

الفيه شلفيه: روايت تجزيه ی کاوه

2006-01-30T16:30:00.000-08:00

اصلی است که هرکه را دل تنگ بود، کونش فراخ بود.هرکه را دل فراخ بود، کونش تنگ بود خدا دل فراخی بدادی تا برنهاديمش. اکنون دل تو تنگ است يا فراخ؟ همچو بلماج بهم برآمديم.( شمس)شيوای چهل روزه ی من!از اشک های تو جوانه زده ام.همريشه ی غريبه های قبر!از خاک تو نفس می کشمدلی ندارم از شمايل تو دلگی می کنمدر حفره ی منشش دست فرو کندرخت باش ودر کونم ريشه کنخيار باشراست باشگل ختمی

چشيدن ِ بالا کشيدن

2006-01-20T16:05:00.000-08:00

به ياد ندارمبيابانی به خوش حالی توديده باشمپر از اردک های مهاجرو کسی شبيه منبا همبرگری توی معده اشدر حال ذوب شدن.انرژی توی باکِ پاترول قهوه ایانرژی توی جاده ی نقره ای لطفا از اين تندتر نرومهره های کمرم شکست خورده اند. ***